今月のカレンダー表紙は、たい焼きと銀杏です。
.
先日、私はスクンビットにある有名なスーパーへ買い物に行きました。日本の食品が豊富に揃っていることで知られるお店です。
子どもの頃の私にとって、そこにあるたい焼きの屋台は特別な存在でした。小さな魚の形をしたお菓子で、当時の私はそれを「お魚のお菓子」と呼んでいました。
.
なぜあんなに好きだったのか、今でもはっきりとは分かりません。小さくてかわいい魚の形か、型から焼きたてを取り出す時にふわりと漂う甘い香りか…。ただ、たい焼きを食べるたびに、言葉にできない幸せを感じていたのをよく覚えています。
.
あれから二十年以上の月日が流れても、その小さな屋台はいつもスーパーの同じ場所にあり、白いワックスペーパーに包まれたたい焼きがガラスケースにきれいに並んでいました。
.
時代が進むにつれて、たい焼きの中身も変わっていきました。昔は粒あんだけだったのが、カスタードやタロイモ、黄な粉あんなど、新しい味が増えていき、若い世代にも人気になりました。
.
長々と語ってしまいましたが、今日、その馴染み深かったたい焼き屋さんが閉店しているのを見てしまいました。
しばらく食べてはいなかったのに、そこにぽっかりと空いたスペースを見た瞬間、なぜか胸の奥が少し寂しくなりました。

（翻訳：cgpt）

For this month’s calendar cover, I present taiyaki and ginkgo nuts.
.
The other day, I stopped by a well-known supermarket on Sukhumvit Road, famous for its wide variety of Japanese products. One of my fondest childhood memories of that place is the taiyaki stall — the little fish-shaped cakes that I used to simply call “fish snacks” when I was a kid.
.
I’m not entirely sure what made me love them so much. Maybe it was their adorable, tiny fish shape, or the sweet aroma that drifted up when the staff lifted them hot from the mold. But I clearly remember that every time I ate one, I felt a quiet happiness that I couldn’t put into words.
.
For more than twenty years, that little stall remained in the same corner of the supermarket, its taiyaki neatly lined up behind a glass case and wrapped in white wax paper.
.
Over time, the fillings evolved with the era. What once came only with chunky red bean paste later expanded to custard, taro, and soybean paste, catering to the tastes of new generations.
.
I’m saying all this because today, I found that the familiar taiyaki stall had finally closed down.
Even though I hadn’t bought one in a long time, seeing that empty space left behind made me feel a quiet, unexpected loneliness.

(Translated by cgpt)

สำหรับปกปฎิทินเดือนนี้ขอนำเสนอ ไทยากิ กับ แปกก๊วย ครับ
.
วันก่อนผมแวะไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตชื่อดังแถวสุขุมวิท ร้านที่ขึ้นชื่อเรื่องสินค้าญี่ปุ่นนานาชนิด หนึ่งในภาพจำในวัยเด็กของผมเกี่ยวกับที่แห่งนี้ คือแผงขายขนมไทยากิ ขนมรูปปลาที่ตอนเด็ก ๆ ผมเรียกมันว่า “ขนมปลา”
.
ผมไม่แน่ใจนักว่าที่ทำให้ชอบมันนักหนา เป็นเพราะรูปลักษณ์ของปลาตัวจิ๋วที่น่ารัก หรือกลิ่นหอมหวานที่ลอยขึ้นมาตอนพนักงานหยิบขนมร้อน ๆ จากพิมพ์ แต่จำได้ว่าทุกครั้งที่ได้กิน ผมจะรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
.
ตลอดเวลากว่ายี่สิบปี แผงเล็ก ๆ แผงนั้นยังคงอยู่ในมุมเดิมของซูเปอร์มาร์เก็ตเสมอ ขนมปลาถูกห่อด้วยกระดาษไขสีขาว เรียงรายอยู่ในตู้กระจกใสอย่างน่ามอง
.
เมื่อเวลาผ่านไป ไส้ของไทยากิก็เปลี่ยนแปลงตามยุคสมัย จากเดิมที่มีเพียงไส้ถั่วแดงกวนหยาบ ก็เริ่มมีไส้คัสตาร์ด ไส้เผือก และไส้ถั่วเหลืองเพิ่มเข้ามา เพื่อให้ถูกปากผู้คนรุ่นใหม่มากขึ้น
.
ที่พูดยืดยาวมาทั้งหมด ก็เพราะวันนี้ผมเพิ่งเห็นว่า แผงขายไทยากิที่คุ้นตาได้ปิดตัวลงไปแล้ว
แม้ผมจะไม่ได้ซื้อกินมานาน แต่ตอนที่เห็นพื้นที่ว่างเปล่าตรงนั้น มันกลับทำให้รู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างประหลาด